Ψηφίστηκε το νομοσχέδιο για την απαγόρευση του Καπνίσματος

Το νομοσχέδιο για την απαγόρευση του καπνίσματος έχει ψηφιστεί από τις 9 Δεκεμβρίου, αλλά βέβαια άλλοι ήταν οι καπνοί που μας απασχολούσαν το διάστημα αυτό. Αναμένεται η δημοσίευσή του στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως. Ισχύει η 1η Ιουλίου 2009 ως ημερομηνία έναρξης ισχύος.

Μια ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια που προστέθηκε σε σχέση με το αρχικό κείμενο, είναι ότι με τον νόμο αυτό απαγορεύεται και η κατασκευή-εμπορία του “ηλεκτρονικού τσιγάρου”, εκτός και αν λάβει μεταγενέστερα άδεια που θα το χαρακτηρίζει ως προϊόν που βοηθά στη διακοπή του καπνίσματος. Ο σύνδεσμος με όλα τα σχετικά κείμενα εδώ.

Να αναφέρουμε τέλος ότι, όπως είναι διατυπωμένος ο νόμος, ΔΕΝ εμπίπτουν στην απαγόρευση καπνίσματος τα δωμάτια των ξενοδοχείων (ενώ εμπίπτουν οι κοινόχρηστοι χώροι τους, τα εστιατόριά τους κλπ). Αυτή είναι και η διεθνής πρακτική, αφού τα δωμάτια των ξενοδοχείων έχουν την διάσταση του προσωρινού ιδιωτικού χώρου…

…Αλλά ταυτόχρονα αποτελούν προσωρινούς χώρους εργασίας (κυρίως για το προσωπικό καθαρισμού). Υπάρχουν χώρες στις οποίες, η είσοδος εργαζομένων σε χώρο καπνιζόντων, προβλέπεται από τον νόμο ότι πρέπει να γίνεται αφού περάσει κάποιο (αρκετό) χρονικό διάστημα μετά το σβήσιμο του τελευταίου τσιγάρου και τον πλήρη εξαερισμό του. Κατά συνέπεια, οι πινακίδες που κρεμάμε στα πόμολα της πόρτας για να ενημερώσουμε τους καθαριστές ότι το δωμάτιο είναι διαθέσιμο, θα γίνουν τελικά ψηφιακές και ασύρματα δικτυωμένες. Θα πρέπει να πατάμε κάποιο κουμπί (ως συνήθως με την ηλεκτρονική τεχνολογία), και : α) θα ενεργοποιείται αυτομάτως ο εξαερισμός στο δωμάτιο, β) θα υπολογίζεται το σχετικό χρονικό διάστημα και όταν θα έχει παρέλθει θα ενημερώνεται η κεντρική κονσόλα ότι το δωμάτιό μας είναι πλέον ακίνδυνο και μπορεί να καθαριστεί. Το συνεργείο καθαρισμού θα έχει μαζί του φορητούς μικρο-υπολογιστές συνδεδεμένους με το κέντρο, στους οποίους θα φαίνεται ανά πάσα στιγμή ποια δωμάτια είναι διαθέσιμα προς καθαρισμό, ενώ ενσωματωμένο GPS θα τους υποδεικνύει την χρονικά αποδοτικότερη διαδρομή και τη σειρά με την οποία θα πρέπει να καθαριστούν τα δωμάτια, ώστε να ελαχιστοποιηθεί ο χρόνος μετακίνησης από το ένα δωμάτιο στο άλλο.

Νέο Κόμικς Θανάση Πέτρου/Αλ.Παπαδόπουλου στο “9″

Στο τεύχος του περιοδικού “9″ που θα κυκλοφορήσει την Τετάρτη 24/12 μαζί με την εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, δημοσιεύεται η νέα 4σέλιδη κόμικς συνεργασία του Αλέκου Παπαδόπουλου με τον Θανάση Πέτρου, με θέμα το έθιμο της ανταλλαγής και ανταπόδοσης δώρων μεταξύ πολιτισμών. Το ότι δημοσιεύεται την παραμονή των Χριστουγέννων, είναι ένα εντελώς τυχαίο συμβάν.

O συγγραφέας μπροστά από τις γραμμές του

Ένας συγγραφέας έχει την εξής θεμελιώδη σχέση με τα βιβλία του: τα γράφει. Δεδομένου τούτου, είναι αμφισβητήσιμο το αν θα πρέπει ακολούθως να ανοίγει το στόμα του και να μιλά γι αυτά που έγραψε. Όμως, ξανά και ξανά έχει αποδειχτεί ότι οι αναγνώστες και οι πιθανοί αναγνώστες ενός βιβλίου ενδιαφέρονται ιδιαίτερα για τον συγγραφέα ως άνθρωπο αλλά και για τη συγγραφική διαδικασία. Τους ενδιαφέρει να μάθουν πώς του ήρθε η έμπνευση για το βιβλίο και για επιμέρους σκηνές, ποια γεγονότα συνέβησαν στη ζωή του καθώς το έγραφε, τι τον συνεπήρε καθώς το έγραφε…

Μπορεί κανείς να υποστηρίξει ότι τέτοιες πληροφορίες προσφέρουν ερμηνευτικές στους αναγνώστες για να κατανοήσουν «καλύτερα» το βιβλίο –άποψη που υπονοεί σιωπηρά ότι υπάρχει μία ανάγνωση του βιβλίου, αυτή που είχε στο μυαλό του ο συγγραφέας, και οι αναγνώστες καλούνται να ανακαλύψουν αυτή τη μία ανάγνωση. Σαν να είναι δηλαδή το βιβλίο ένα μυστήριο του οποίου η απόλαυση έγκειται στη λύση του, και όχι μια χειροβομβίδα λιγότερο ή περισσότερο δομημένων ερεθισμάτων που σκοπεύουν να διαταράξουν το πνεύμα. Μπορεί επίσης να υποστηριχθεί ότι τέτοιες πληροφορίες και μια τέτοια γνωριμία με τον συγγραφέα προσδίδουν φιλοσοφική διάσταση στην εμπειρία της ανάγνωσης δίνοντας τη δυνατότητα στον αναγνώστη να αναλύσει και να αντιστοιχίσει το βιβλίο με τον συγγραφέα, εμβαθύνοντας στο ποιες ανθρώπινες καταστάσεις παράγουν τι λογοτεχνήματα…

…Αλλά στην πραγματικότητα, άλλο είναι το σημαντικό κίνητρο. Οι άνθρωποι αγωνιούν να μάθουν τις προθέσεις των άλλων –διότι οι προθέσεις των ανθρώπων είναι άγνωστες, και η ανθρώπινη βούληση με άγνωστες προθέσεις μπορεί να είναι επικίνδυνη. Η σχέση των αναγνωστών με το αποτέλεσμα –το βιβλίο- βιώνεται ως λειψή αν δεν μάθουν και την πρόθεση από την οποία ξεπήδησε αυτό το αποτέλεσμα.

Με άγνωστες τις προθέσεις του συγγραφέα, το βιβλίο μπορεί να είναι επικίνδυνο, διότι νιώθουμε ότι ίσως να μας επηρεάζει με τρόπους που δεν συνειδητοποιούμε. Αν όμως γνωρίζουμε τις προθέσεις, αυτομάτως μπορούμε να το βαφτίσουμε, να το κρίνουμε, να το τακτοποιήσουμε, να το αφοπλίσουμε αν χρειαστεί. Βάζουμε λοιπόν τον συγγραφέα μπροστά από τις γραμμές του, και του ζητάμε να επιτεθεί, να αμυνθεί, να στραβοπατήσει, να εξηγήσει, να γοητεύσει, να δικαιώσει το ότι διαβάσαμε το βιβλίο του, να μας πείσει να το διαβάσουμε…Εντάξει λοιπόν. Το έκανα και θα το ξανακάνω.

Πρώτα στην Ερμούπολη, τον Οκτώβριο. Εκεί ο Βαγγέλης Ευαγγελίου έκοψε και έραψε αποσπάσματα από τα διηγήματα του ΛΑΘΟΣ ΟΔΗΓΙΕΣ σε ένα εμπνευσμένο ενιαίο κείμενο. Η Μαρία Ντίνου (και όχι ο Σωτήρης Κακάτσης τελικά) μίλησε λιτά για το βιβλίο, περπατώντας σε terra incognita. Και μετά ήρθε η ώρα της προπαγάνδας: o συγγραφέας μίλησε πολύ λιγότερο για τα όσα ανέφερα προηγουμένως και πολύ περισσότερο για το γιατί γράφει επιστημονική φαντασία, γιατί η επιστημονική φαντασία είναι ένα σημαντικό λογοτεχνικό είδος, πως εφ, τι εφ… Γνώριμο σκηνικό για ένα κατ’ ουσίαν άγνωστο λογοτεχνικό είδος στην εντόνως λογοτεχνίζουσα χώρα μας.

Μετά στα Γιάννενα, τον Δεκέμβριο. Εδώ ο Δημήτρης Σπυρίδωνος έκανε μια εποπτική παρουσίαση του βιβλίου, με τον συγγραφέα να διαβάζει ενδιαμέσως αποδεικτικά αποσπάσματα. Η συζήτηση που ακολούθησε ήταν, συγκριτικά με την Ερμούπολη, περισσότερο λογοτεχνική, με ερωτήσεις για επιμέρους διηγήματα και για τις προσδοκίες του συγγραφέα από τον αναγνώστη, αλλά και με προβληματισμούς για την πορεία της ανθρωπότητας στο άμεσο μέλλον, από ένα κοινό ηλικιακά κατεσπαρμένο. Λίγες ημέρες μετά, δημοσιεύτηκε στην τοπική εφημερίδα ΗΠΕΙΡΩΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝ ρεπορτάζ από την παρουσίαση αλλά και συνέντευξη του Αλέκου Παπαδόπουλου.

Σε κάθε παρουσίαση, μοιράστηκε στους παριστάμενους από ένα ανέκδοτο διήγημα που είχε σχέση με την οικοδέσποινα πόλη, διηγήματα που ανήκουν στον κύκλο των Τεχνοτεκτόνων. Πιο ταιριαστό από σοκολατάκια.

Άξιζε τον κόπο, τον χρόνο, το χρήμα, το ταξίδι; Φυσικά. Αν προσέξατε, προηγουμένως ανέλυσα τους λόγους για τους οποίους οι αναγνώστες αποζητούν τις παρουσιάσεις βιβλίων παρουσία του συγγραφέα. Δεν έγραψα όμως τίποτε για τους λόγους για τους οποίους οι συγγραφείς αποζητούν (και συμμετέχουν σε) αυτές τις παρουσιάσεις… αλλά αυτό είναι κάτι for me to know and for you to find out.

Μετά στη Θεσσαλονίκη. Ο καιρός είχε πλέον ανοίξει, ήταν άλλωστε λίγο πριν το Πάσχα, και…

Από 1ης Ιουλιου 2009 η Απαγόρευση Καπνίσματος

Το προς ψήφιση νομοσχέδιο για την απαγόρευση του καπνίσματος τροποποιήθηκε και θα εισαχθεί στη Βουλή προς ψήφιση προβλέποντας ότι τα νέα μέτρα απαγόρευσης του καπνίσματος (δες το άλλο σχετικό post) θα ισχύσουν από 1ης Ιουλίου 2009 (και όχι από 1/1/2010 που προβλεπόταν αρχικά). Λογικό, ως τακτική: εν μέσω καλοκαιριού, οι υπαίθριοι χώροι θα λειτουργούν και έτσι οι καπνιστές θα αντιμετωπίσουν μικρότερο πρόβλημα στις εξόδους τους σε καφετέριες, εστιατόρια και κινηματογράφους.  Άρα οι αντιδράσεις και η δυσθυμία τους θα είναι συγκριτικά  μικρότερη κατά την αρχική, και κρίσιμη, περίοδο εφαρμογής των μέτρων.

The Deloader Saga / SCROLL #3

Αναρτήθηκε νέο κεφάλαιο στο The Deloader Saga (Scroll #3).

A new chapter of The Deloader Saga has been aploaded (Scroll #3).

Οι ΛΑΘΟΣ ΟΔΗΓΙΕΣ στα Γιάννενα

Την Παρασκευή 12 Δεκεμβρίου (2008), στις 7:00 μμ, oι ΛΑΘΟΣ ΟΔΗΓΙΕΣ θα παρουσιαστούν στα Γιάννενα, στο Βιβλοπωλείο της Οδού Αβέρωφ (47). Πληροφορίες, 26510-33242, Σπύρος Σκαμνέλος. Ο Δημήτρης Σπυρίδωνος παρουσιάζει, ο Αλέκος Παπαδόπουλος διαβάζει αποσπάσματα από το βιβλίο, και ακολούθως, διαβάζει αποσπάσματα από το βιβλίο (προκειμένου να απαντήσει στις ερωτήσεις του κοινού). Στην εκδήλωση θα διανεμηθεί ανέκδοτο διήγημα με θέμα την Απελευθέρωση των Ιωαννίνων – 21η Φεβρουαρίου 2113 μΧ , που ανήκει στον κύκλο των Τεχνοτεκτόνων.

To Νομοσχέδιο για την Απαγόρευση του Καπνίσματος

Κατατέθηκε στη Βουλή προς ψήφιση το νομοσχέδιο για την απαγόρευση του καπνίσματος. Το πλήρες κείμενο, εδώ. Συνοψίζω:

To νομοσχέδιο αφορά την “κατανάλωση προϊόντων από φύλα καπνού που προορίζονται για χρήση μέσω εισπνοής, μύζησης ή μάσησης“. Άρα οι απαγορεύσεις ΔΕΝ καλύπτουν μόνο το κάπνισμα, αλλά και πχ το μάσημα ταμπάκο. Κατά συνέπεια το νομοσχέδιο δεν στοχεύει μόνο στην προστασία των παθητικών καπνιστών, αλλά και στην ενεργητική παρέμβαση στις συνήθειες των καπνιστών-νικοτικομανών.

Από 1/1/2010 λοιπόν, πέραν από τις όποιες απαγορεύσεις έχουν ήδη νομοθετηθεί, απαγορεύεται η κατανάλωση προϊόντων καπνού:

1) “Σε όλους τους δημόσιους ή ιδιωτικούς χώρους κλειστούς και στεγασμένους (όπως στη Μελβούρνη),  που χρησιμοποιούνται για την παροχή εργασίας”. Θα επιτρέπεται η ύπαρξη απομονωμένων χώρων που θα λειτουργούν ως καπνιστήρια.

Ερώτηση 1: Οι οικίες στις οποίες εργάζονται οικιακές βοηθοί θεωρούνται νομικά χώροι που χρησιμοποιούνται για παροχή εργασίας; Αν ναι, θα δούμε και δικαστικά εντάλματα ερεύνης οικίας για χρησιμοποιημένα προϊόντα καπνού;

Eρώτηση 2: Η καμπίνα των επαγγελματικών αυτοκινήτων θεωρείται νομικά χώρος που χρησιμοποιείται για παροχή εργασίας; Αν ναι, θεωρείται κλειστός/στεγασμένος; Aν ναι, η τροχαία θα γράφει τους φορτηγατζήδες και για παράνομο κάπνισμα;

2) Στα ταξί. Εδώ είναι σαφές ότι η τροχαία θα γράφει τους ταξιτζήδες για παράνομο κάπνισμα.

3) Σε επιβατικούς σταθμούς λεωφορείων, λιμένων, τρένων, αεροδρομίων. Τίθεται εκτός νόμου  η παραδοσιακή εικόνα συννεφιασμένων (από σύννεφα καπνού) αποχαιρετισμών.

4) Σε καφετέριες, μπαρ κλπ (πλην των εξωτερικών τους χώρων): Όσα έχουν εμβαδό μικρότερο από 70μ2, μπορούν να δηλώσουν ότι θα είναι χώροι που επιτρέπεται το κάπνισμα. Όσα είναι μεγαλύτερου εμβαδού, θα μπορούν να διαμορφώσουν εντελώς απομονωμένο χώρο με ειδικό εξαερισμό, όπου θα επιτρέπεται το κάπνισμα. Είναι προφανές ότι η κυβέρνηση ενισχύει τον μικροϊδιοκτησιακό καπιταλισμό (< 70μ2), σε βάρος του μεγάλου κεφαλαίου (>70μ2). Από μία άλλη σκοπιά, οι καπνιστές συνωθούνται στα μικρά (=άσχημα) μέρη (το μικρό είναι άσχημο, στην κοινωνία που ζούμε), ενώ τα μεγάλα (=ωραία) μέρη προφυλάσσονται από το μίασμα.

5) Στα παντός είδους κυλικεία. Δεδομένου τούτου, ποιος ο λόγος να συνεχιστεί ο θεσμός του διαλείμματος στους κινηματογράφους;

Σημειώνεται ότι στο νομοσχέδιο ορίζεται ρητά πως “κατά τη διενέργεια του κατασταλτικού ελέγχου, οι κατά τόπο αρμόδιες αστυνομικές και λιμενικές αρχές, κατόπιν αιτήσεως του Τομέα Ελέγχου, υποχρεούνται να παρέχουν άμεση συνδρομή“.

Αυτά είναι τα ουσιώδη.

Από την εμπειρία μου στη Μελβούρνη,  αυτές είναι απαγορεύσεις που δεν αντιστρέφονται, άπαξ και εφαρμοστούν. Υπάρχουν καπνιστές που τους ενοχλεί (στα μάτια ή και στα πνευμόνια) η μπαρουτοκαπνισμένη ατμόσφαιρα. Υπάρχουν πολλοί μη-καπνιστές που αυτή τη στιγμή δεν είναι διαμαρτυρόμενοι μη-καπνιστές. Όλοι αυτοί, αφού ζήσουν μερικούς μήνες σε κλειστούς χώρους εργασίας και διασκέδασης με πλήρη απουσία καπνού στην ατμόσφαιρα, θα τους είναι αδιανόητο να επιστρέψουν σε καπνισμένους χώρους, και οι αντιδράσεις τους σε μια τέτοια προοπτική αντιστροφής θα είναι πολύ πιο έντονη. Μαζί με τους μαγαζάτορες οι οποίοι θα ανακαλύψουν ότι τα συστήματα εξαερισμού χωρίς πρόβλεψη καπνίσματος κοστίζουν πολύ φθηνότερα στην αγορά και συντήρησή τους.

Βάσει τις διεθνούς εμπειρίας, μετά από μερικούς μήνες εφαρμογής, θα προκύψει και νέα απαγόρευση, αυτή της απόρριψης αποτσίγαρων στους δρόμους, και ειδικές οδηγίες στα καταστήματα για να τοποθετούν μεγάλα σταχτοδοχεία έξω από τις πόρτες τους.

Αναμένω την 1/1/2010 γεμάτος προσδοκίες: επιτέλους, θα ζήσουμε και μια απότομη, κοσμογονική αλλαγή στην καθημερινότητά μας για να έχουμε να τη θυμόμαστε (διότι οι άλλες κοσμογονικές αλλαγές, ή συμβαίνουν μακριά μας και μπορεί να διαπερνούν τη ζωή μας αλλά όχι τη συνείδησή μας, ή συμβαίνουν γύρω μας αλλά σταδιακά οπότε δεν μπορούμε να προσδιορίσουμε τη στιγμή που κάτι άλλαξε, παρά μόνο τη στιγμή που συνειδητοποιήσαμε ότι έχει ήδη αλλάξει για τα καλά).

Tαξίδι στη Μελβούρνη – Director’s Cut

Το Ταξίδι στη Μελβούρνη απέκτησε τη δική του σελίδα, όπου τα κείμενα του ημερήσιου ημερολογίου εμπλουτίστηκαν (ή παραποιήθηκαν), γέμισαν www-συνδέσμους και φορτώθηκαν με φωτογραφίες. Εnjoy.

Ταξίδι Στη Μελβούρνη – Ημέρα #10 3/11/2008

Τελικά, είμαι ένα μικρός θεός της βροχής. Το βράδυ Κυριακής προς Δευτέρα ξυπνώ από κεραυνούς και τον βόμβο καταρρακτώδους βροχής, και το πρωί σηκώνομαι υπό συνεχή νεροποντή. Η Μελβούρνη είχε ξηρασία. Ήρθα, είδα, ξύπνησα τις δυνάμεις που έπρεπε, ε, τους πήρε λίγο μέχρι να τεντωθούν, να χασμουρηθούν και να δράσουν, και τελικά, βρέχει δυνατά. Θα μπορούσε μόνο να περιμένει μία ακόμη μέρα, ή έστω λίγες ώρες, ώστε να έχω φύγει πρώτα; …Αλλά σταματά πριν βγω από το ξενοδοχείο, οπότε η τελευταία βόλτα μου στην πόλη θα γίνει χωρίς ομπρέλα.

Χώνομαι ξανά στην αίθουσα IMAX για να δω το Fly to the Moon – 3D κινούμενο σχέδιο. Στη μεγαλύτερη οθόνη προβολής 3D του κόσμου. Είναι, όντως, εντυπωσιακό. Δεν έχω μελετήσει την τεχνική πλευρά του θέματος αλλά υποψιάζομαι ότι ακόμη δεν είναι έτοιμη για να αναπαραστήσει πιστά τη χαώδη κίνηση των ανθρώπων και της φύσης. Στα κινούμενα σχέδια όλα μπορούν να προγραμματιστούν, να ελεγχθούν και να επιβεβαιωθεί ότι παραμένουν μέσα στις δυνατότητες της τεχνολογίας. Αλλά κάποτε θα συμβεί και αυτό, και τότε, η εικόνα, παρά την προσωρινή θεαματική ανάκαμψη και αντίσταση της γραφής λόγω της ανάδυσης της μπλογκόσφαιρας, θα θριαμβεύσει ξανά. Δεν χαίρομαι ιδιαίτερα με την προοπτική, αλλά απολαμβάνω το θέαμα.

Τελευταίος προορισμός στη Μελβούρνη, το Ίδρυμα Πολιτισμικής Κληρονομιάς των Koori, όπως ονομάζουν εαυτούς οι Αμπορίτζιναλς της Βικτόρια. Η έκθεση εστιάζεται, φυσικά, στην ιστορία του λαού, αλλά και σε σύγχρονα έργα τέχνης βασισμένα στον σύγχρονο πολιτισμό των Αμπορίτζιναλς. Αισθητικά, δεν μπορώ να πω ότι εκστασιάζομαι. Αλλά βλέπω το παρόν ενός πολιτισμού 40.000 ετών, ο οποίος τυχαία ή από επιλογή δεν εξελίχθηκε οικονομικά (παρέμειναν κυνηγοί, ψαράδες και τροφοσυλλέκτες, δεν πέρασαν ποτέ στην γεωργία), αλλά εξαπλώθηκε σε όλη την Αυστραλία, μεταλλάχθηκε και κάποτε καταστάλαξε κοινωνικά και πολιτισμικά. Με αργούς ρυθμούς, αλλά μιλάμε για 40.000 χρόνια… μέχρις ότου ήρθε η λευκή φυλή, και παράλληλα με τη μάχη για επιβίωση οι Αμπορίτζιναλς είδαν τον πολιτισμό τους να μπαίνει σε κίνηση ξανά.

Φινάλε στην Federation Sq, όπου ζω μια τελευταία φορά τις ασταμάτητες εναλλαγές, στον καιρό (έχει σύννεφα και φυσάει, ο αέρας σταματά, βρέχει για ένα δίλεπτο, βγαίνει ο –καυτός– ήλιος, αρχίζει και φυσά, τα σύννεφα μπαίνουν σε κίνηση και κρύβουν τον ήλιο, ο αέρας σταματά…), και στους ανθρώπους: ο ιρλανδός σερβιτόρος φέρνει αυστραλιανή μπύρα και burger (τρία εκατοστά πάχος) στον Έλληνα επισκέπτη τον οποίο κοιτούν δύο ασιάτισσες οι οποίες συνομιλούν με έναν αμπορίτζιναλ ο οποίος κάθεται δίπλα σε έναν ιταλό που κρυφοκοιτάζει μία μαύρη που χαζεύει μια παρέα κοριτσιών με –κόκκινες– σχολικές ποδιές… η τελική βαθυστόχαστη ιδέα αρχίζει να με γυροφέρνει, οπότε καταλαβαίνω ότι έχει έρθει η ώρα να αποχωρήσω: όσο μακρύ κι αν είναι ένα ταξίδι, κάποτε τελειώνει.

Ταξίδι Στη Μελβούρνη – Ημέρα #9 2/11/2008

Κυριακή, μέρα του flea market, στον ποταμό Yarra που διασχίζει τη Μελβούρνη. Αλλά πρώτα, ένα κουμπί παντελονιού κόβεται και, επιτέλους, χρησιμοποιώ το φορητό σετ ραπτικής που σέρνω μαζί μου στα ταξίδια εδώ και χρόνια. Κατεβαίνω στο ποτάμι ραμμένος και γεμάτος προσδοκίες, αλλά θα διαψευστώ: είναι μικρό σε έκταση, και οι μικροπωλητές δεν έχουν κάτι το πραγματικά ιδιαίτερο. Το πιο ενδιαφέρον ήταν εκτός κλίματος: περίτεχνα και μεγάλου μεγέθους καλειδοσκόπια φτιαγμένα από μέταλλο και γυαλί σε τιμές για υπερ-μύγες του Κρόνεμπεργκ, όχι ψύλλους. Αυτό που με αποτρέπει από το να αγοράσω το μεγαλύτερο και ακριβότερο και πιο όμορφο, είναι διότι πραγματικά δεν ξέρω πώς θα το μεταφέρω στην Ελλάδα. Αλλά κρατώ τα www-στοιχεία.

Περπατώ στην όχθη του ποταμού χαζεύοντας μια υπαίθρια έκθεση παλαιών αυτοκινήτων, αλλάζοντας όχθες πάνω από τις γέφυρες. Μία εξ αυτών έχει για κιγκλίδωμα διαφανή κάθετα πάνελ, πάνω στα οποία είναι καταγεγραμμένες 128 χώρες και τα βασικά στοιχεία της μετανάστευσης εξ αυτών στην Αυστραλία. 128.

Ο καιρός είναι ηλιόλουστος και σηκώνω το κεφάλι μου ψηλά. Βλέπω κάτι έντονα κίτρινο, αλλά δεν είναι ο ήλιος. Είναι η κορυφή του Eureka, ουρανοξύστη 300 μέτρων, ο ψηλότερος προσβάσιμος από το κοινό ουρανοξύστης στο νότιο ημισφαίριο. Η επίγεια και γειωμένη ανθρώπινη δραστηριότητα στο flea market με απογοήτευσε, ας δοκιμάσω την υψιπετή ανθρώπινη ματαιοδοξία. Ανεβαίνω στην κορυφή με ένα εσωτερικό ασανσέρ που τρέχει με εννιά μέτρα το δευτερόλεπτο, λίγο πιο αργά από το παγκόσμιο ρεκόρ στα εκατό μέτρα. Σε κάθετη διεύθυνση, είναι αρκετό για να βουλιάξει το στομάχι σου (ανεβαίνοντας) και να βουλώσουν τα αυτιά σου (κατεβαίνοντας). Φτάνουμε στο παρατηρητήριο, και η πόλη της Μελβούρνης αποκαλύπτεται. Απλώνεται προς κάθε κατεύθυνση, και από τη θέα βγάζεις αβίαστα το ακόλουθο συμπέρασμα: στη Μελβούρνη δεν συμπαθούν τα κτήρια που έχουν από τρεις έως δεκατρείς ορόφους. Τα χιλιάδες ισόγεια ή δίπατα σπίτια είναι αυτά που έχουν στρώσει τον ορίζοντα σαν χαλί, και στο κέντρο της πόλης υπάρχει ένα δάσος από ουρανοξύστες. Και βλέπω το λιμάνι και την παραλία της πόλης –ναι η Μελβούρνη έχει και παραλία, την St Kilda.

Εκεί θα κατευθυνθώ το απόγευμα, με τραμ, και θα βρεθώ στο κοντινό θέρετρο της πόλης, με δεκάδες στριμωγμένα μικρομάγαζα φαγητού και ρούχων, και πολλούς ανθρώπους στην παραλία με τα μαγιώ ή τα ρούχα τους. Κλιματικά, είναι Απρίλιος εδώ. Περπατώ στην προκυμαία και βλέπω τους ουρανοξύστες της πόλης μέσα από ένα δάσος από κατάρτια. Αρχίζει και βρέχει –απαλά, διστακτικά. Τελειώνω το ποτό και το τσιγάρο μου και περπατώ στους δρόμους μουλιάζοντας σταδιακά στην χλιαρή βροχή. Όπως και πολλοί άλλοι. Είναι προφανές ότι τους λείπει η βροχή.

Η βροχή σταματά αλλά ίσως φέρει κρύο το βράδυ. Κι όταν ο καιρός δεν είναι καλός, πρέπει να κάτσεις μέσα, με τις γνωστές συνέπειες. Αλλά είναι το τελευταίο μου βράδυ στην πόλη, και δεν πρόκειται να μείνω στο ξενοδοχείο. Ψάχνω στο internet για εμφανίσεις ροκ συγκροτημάτων στην πόλη απόψε, και βρίσκω ένα gig σε μπαρ πολύ κοντά στο ξενοδοχείο από τοπικό ανερχόμενο γκρουπ που παίζει southern rock. Χα. Βαδίζω προς τα εκεί δυναμικά, παρά την βροχή το απόγευμα η θερμοκρασία δεν έχει πέσει. Φτάνω στο μπαρ, ερημιά. Ρωτάω τον μαύρο μπάρμαν, δείχνει να μην ξέρει για τι πράγμα του μιλώ, αλλά όντας ευγενικός και καλοσυνάτος όπως οι πάντες σχεδόν στη Μελβούρνη, ρωτά κάποια συνάδελφό του. Και το μυστήριο λύνεται. Το γκρουπ είχε παίξει νωρίτερα και είχε ήδη τελειώσει όταν ανέλαβαν αυτοί βάρδια. Κοιτώ το ρολόι μου. Είναι 20:30. 20:30. Καλές οι 128 χώρες και το χωνευτήρι λαών, αλλά πώς διάβολο γίνεται να είναι οκτώμισι το βραδάκι και να έχει τελειώσει προ πολλού μια ροκ συναυλία σε μπαρ; Γίνεται. Το μόνο που με παρηγορεί είναι ότι ο καιρός είναι γλυκός, οπότε θα μπορέσω να δειπνήσω έξω. Πηγαίνω στη Lygon St, στο ιταλικό που είχα δοκιμάσει τις προάλλες. Ο ελαφρών ασιατικών χαρακτηριστικών σερβιτόρος με αναγνωρίζει και αυτή τη φορά με ρωτά αν είμαι Ιταλός. ‘Έλληνας’, του απαντώ. ‘Ούνα φάτσα ούνα ράτσα’ σχολιάζει χαρωπά και συνεχίζει ρωτώντας ‘την λέτε κι εσείς αυτή την έκφραση;’. Ω ναι, απαντώ στον ιταλοασιάτη και παραγγέλνω κόκκινο κρασί, shiraz της Βικτόρια. Πολύ μαλακό στη γεύση, αλλά 14 βαθμοί αλκοόλ –θέλει προσοχή.

Αργότερα ο εντελώς αυστραλός άλλος σερβιτόρος θα με κεράσει ούζο μαζί με τον διπλό εσπρέσο που παραγγέλνω για να κλείσω το τελευταίο μου βράδυ στη Μελβούρνη, γιατί είμαι returning customer και θέλει να με φροντίσει.

Γλυκός καιρός, τσιγάρο, εσπρέσο σε γυάλινο ποτηράκι καφενείου, ένα ζευγάρι μαύρων δίπλα μου, ούζο, ragtime μουσική από το εστιατόριο, κι ένας αραμπάς που πηγαίνει πάνω-κάτω στο δρόμο αναζητώντας τουρίστες για μια γραφική βόλτα με αλογάμαξα. Τίποτε σ’ αυτές τις τελευταίες νυχτερινές στιγμές δεν οδηγεί το μυαλό μου προς μία κατεύθυνση, προς κάποια βαθυστόχαστη σκέψη που θα συμπυκνώσει όλη την εμπειρία του ταξιδιού μου στη Μελβούρνη. Ευτυχώς.