Οι Γραφές του Αύριο

…γιατί το Σήμερα πέρασε και το Χθες δεν ήρθε ακόμη

Ταξίδι Στη Μελβούρνη – Ημέρα #8 1/11/2008

Posted by Alecos Papadopoulos στο Νοέμβριος 2, 2008

Σήμερα είναι η μέρα του γεγονότος που με έφερε στη Μελβούρνη. Πρόκειται περί γάμου, που όμως δεν μοιάζει καθόλου με ό,τι έχουμε συνηθίσει: τελείται στο ησυχαστήριο συνταξιούχων αλόγων κούρσας, που βρίσκεται κοντά στο αεροδρόμιο της πόλης, μια μεγάλη χορτολιβαδική έκταση με σκόρπιες συστάδες δένδρων. Στο εσωτερικό ξέφωτο μίας εξ αυτών συγκεντρωνόμαστε καταρχάς, όπου η τελετάρχης, κάτοχος σχετικής άδειας από την πολιτεία της Βικτόρια (παντρολογήστρα με τη βούλα με άλλα λόγια), ξεκινά την τελετή με ορισμένα καλοδιαλεγμένα λόγια. Μεταξύ αυτών δεν λείπουν οι ευχαριστίες εκ μέρους του ζευγαριού προς την Αμπορίτζιναλ φυλή που παραδοσιακά κατέχει αυτό το κομμάτι γης (δεν υπάρχει κομμάτι γης σε όλη την ήπειρο της Αυστραλίας που να μην ήταν ιδιοκτησία κάποιας Αμπορίτζιναλ φυλής, κρατείστε το αυτό για αργότερα).

Στη συνέχεια περπατάμε προς έναν μεγάλο βράχο επί του οποίου ανεβαίνει το ζευγάρι, και η τελετή συνεχίζεται με ορισμένα ακόμη λόγια, ανταλλαγή τον όρκων και των δαχτυλιδιών, και τη δήλωση ότι παρ’ όλο που το ζευγάρι είναι υποχρεωμένο να αποδεχτεί τα νομοθετήματα περί γάμου της Αυστραλίας όπως ισχύουν σήμερα, αισθάνεται την ανάγκη, την ημέρα του γάμου του, να δηλώσει ότι υποστηρίζει την αλλαγή των νόμων αυτών ώστε να επιτραπούν οι γάμοι μεταξύ συντρόφων του ιδίου φύλου. To ζευγάρι είναι ετερόφυλο. Χειροκροτήματα. Ένα όμορφο φολκ τραγούδι γραμμένο ειδικά για την περίσταση ακούγεται ζωντανά από τη συνθέτρια, συγγενή της νύφης.

Και η τελετή, κατά το «επίσημο» μέρος της, τελειώνει. Αυτό ήταν. Τελετή δεν ήταν. Καμία θεατρικότητα ή κάποιο τελετουργικό τυπικό γεμάτο πλήθος συμβολισμών, είτε θρησκευτικών είτε πολιτειακών, κάποια προσπάθεια δημιουργίας υποβλητικής ατμόσφαιρας, κάτι. Όταν απογυμνώνεις το γεγονός από όλα αυτά, μένει ένα μόνο πράγμα: o λόγος. Η τελετή συνίστατο στο να βρεθούν δύο άνθρωποι, απλούστατα ντυμένοι, ενώπιον τρίτων, απλούστατα ντυμένων μαρτύρων και να δηλώσουν, «παντρευτήκαμε». Και κάνοντάς το αυτό, έγιναν ζευγάρι και με τη νομική έννοια του όρου. Το ότι από τον γάμο απουσίαζε η Θρησκεία (το 20% των Αυστραλών δήλωσε στην Απογραφή Πληθυσμού το 2006 ότι είναι άθρησκοι), η Πολιτεία είχε μια πολύ διακριτική παρουσία, αλλά η Τέχνη ήταν εκεί και ζωντανή, ήταν κάτι που καταλαβαίνετε ότι μου άρεσε ιδιαίτερα. Υποθέτω ότι δεν είναι το κυρίαρχο είδος γαμήλιας τελετής στην Αυστραλία, ούτε καν στη Μελβούρνη –αλλά το ότι υφίσταται χωρίς να συνδέεται με κάποιο συγκεκριμένο ιδεολογικό-φιλοσοφικό πλαίσιο του οποίου οι καλεσμένοι να είναι ακολουθητές (παρίστατο κάθε καρυδιάς καρύδι) είναι εντυπωσιακό.

(Αργότερα θα ρωτήσω σχετικά, και θα ακούσω την εξής απλούστατη προσέγγιση στο θέμα, από κάποιον που παντρεύτηκε κάνοντας μπάρμπεκιου στην πίσω αυλή του σπιτιού του: ‘από τη στιγμή που δεν κάνεις θρησκευτικό γάμο, ποιος ο λόγος να μην δώσεις στο γεγονός το δικό σου προσωπικό χρώμα, και να πας στο Δημαρχείο;’ To θέμα είναι ότι, συμφωνεί και το Δημαρχείο).

Η νύφη δεν κρατούσε μπουκέτο –οι καλεσμένοι είχαν ο καθένας φέρει από ένα λουλούδι και όλα μαζί δημιούργησαν μια ετερόκλητη, άτακτη ανθοδέσμη που χρειάστηκαν δύο για να τη μεταφέρουν στο υπόστεγο όπου συνεχίστηκε η εκδήλωση ως πικ-νικ. Μένω τελευταίος της πορείας, διότι γύρω στα τριάντα, ναι, τριάντα καγκουρό με κοιτάνε χωρίς να κινούνται. Πλησιάζω πολύ αργά και με αφήνουν να φτάσω μέχρι τα επτά μέτρα πριν αρχίσουν ψύχραιμα και σταδιακά να μου γυρνούν την πλάτη και να απομακρύνονται με αυτό το πάντα αστείο χοροπήδημα των ποδιών τους (όχι των πίσω ποδιών τους – τα μπροστινά είναι χέρια).

Φτάνω στο υπόστεγο, μου λένε ότι τα επτά μέτρα είναι πολύ καλή επίδοση, και φουσκώνω από υπερηφάνεια. Αυτό σημαίνει ότι δίνω ιδιαίτερη σημασία και χαίρομαι όταν καταφέρνω να έχω μια οποιαδήποτε αίσθηση επικοινωνίας/σύνδεσης με τα ζώα, πράγμα που με τη σειρά του σημαίνει ή ότι έχω βαρεθεί να επικοινωνώ με τους ανθρώπους ή ότι δεν το έχω καταφέρει ακόμη.

Δοκιμάζω τα κρασιά που έφερα στο γεύμα, λευκά sauvignon από την Αδελαϊδα, την Τασμανία, τη Νέα Ζηλανδία: όλη η Ωκεανία φαίνεται ότι πίνει sauvignon blanc. Λίγο πιο δυνατά σε αλκοόλ, έντονη η φρουτώδης γεύση. Ό,τι πρέπει. Συστάσεις, κραυγές χαρούμενης έκπληξης (από τους ιρλανδο-ιταλούς Αυστραλούς του γαμπρού) όταν ακούν ότι έχω έρθει από την Ελλάδα για το γάμο. Είμαστε ογδόντα άτομα, μόνο εγώ και άλλος ένας καπνίζουμε. Οι ώρες κυλούν μαλακά μέχρι το απόγευμα. Με πηγαίνουν στο ξενοδοχείο μου, και για τις επόμενες 12 ώρες κοιμάμαι, προσαρμόζοντας οριστικά τους βιορυθμούς μου στο ωρολόγιο πρόγραμμα της Μελβούρνης, δύο μέρες πριν ξεκινήσω για την επιστροφή στην Αθήνα.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: