Οι Γραφές του Αύριο

…γιατί το Σήμερα πέρασε και το Χθες δεν ήρθε ακόμη

Μελβούρνη – Ημέρα #1 25/10/2008

a01the_trip_night_sky_web1

Όσο μακρύ κι αν είναι ένα ταξίδι, κάποτε τελειώνει. Από τις 28 ώρες που χρειάστηκαν για να βρεθώ από την Αθήνα στη νοτιοανατολική Αυστραλία, θα θυμάμαι το σούρουπο από το παραθυράκι του αεροπλάνου, και σίγουρα το αεροδρόμιο του Ντουμπάι, όπου υπάρχουν ειδικά, κλειστά και νεφελώδη δωμάτια καπνιστών αλλά και a06the_trip_dubai_airport_webειδικά δωμάτια προσευχής, υποθέτω προκειμένου να προστατευθούν οι παθητικοί πιστοί, αυτοί που δεν είναι θρησκευόμενοι και άρα κινδυνεύουν να μολυνθούν από τις προσευχές των πιστών… αλλά και τη ροκ συλλογή που ήταν κρυμμένη μέσα στην προσωπική μου οθόνη στην πλάτη του μπροστινού καθίσματος του αεροπλάνου, με την οποία θυμήθηκα πόσο πολύ ξεχασμένοι είναι όλοι αυτοί που κυκλοφορούσαν στα τσαρτς στα τέλη της δεκαετίας του ’50, και μετά έκανα επανάληψη σε Aerosmith, Tom Waits και Coldplay.

Φτάνω στη Μελβούρνη 04:00 τοπική ώρα και ανακαλύπτω πως αν στην Αμερική φοβούνται τους ανθρώπους, στην Αυστραλία φοβούνται κάθε τι οργανικό πλην των ανθρώπων: πριν καταφέρω να περάσω την έξοδο του αεροδρομίου, με ρώτησαν τρεις φορές αν έχω πάνω μου κάτι βρώσιμο, κάτι ξύλινο ή κάποιο χρησιμοποιημένο ψαροκάλαμο: η μοναδική βιοποικιλότητα της αυστραλιανής φύσης πρέπει να προστατευθεί. Αλλά είμαι το μόνο οργανικό είδος που έχω μαζί μου, οπότε τελικά ανταλλάσσω αέρια με την Μελβουργιανή ατμόσφαιρα και βρίσκω το ξενοδοχείο μου. Το δωμάτιό μου είναι για καπνιστές, όπως είχα ζητήσει αλλά δεν μπορούσαν να το εγγυηθούν εκ των προτέρων.

Σηκώνομαι γύρω στις 12:00, και βγαίνω για μια βόλτα. Ο ουρανός είναι ένα γκρίζο σεντόνι, αλλά ένα ψηλό γκρίζο σεντόνι. Δεν σε πλακώνει, απλώς πολώνει τον ήλιο, που, διαφορετικά, θα έκαιγε κολασμένα –όπως μου λέει η αδελφή μου η οποία ζει εδώ και είναι ο οικοδεσπότης μου. Βλέπω άπειρα μονώροφα και διώροφα σπίτια, p06urban_space_webμε λιλιπούτειους κήπους και κάγκελα με βαριά σκαλίσματα, από αυτά που στην Αθήνα θα είχαμε την ακαταμάχητη επιθυμία να γκρεμίσουμε για να φτιάξουμε μια ωραία μοντέρνα πολυκατοικία –και ακριβώς δίπλα βλέπω τερατώδεις εργατικές πολυκατοικίες, οι οποίες όπως και σε όλο τον κόσμο έχουν εξελιχθεί σε σημεία συγκέντρωσης μιζέριας και ενίοτε ναρκωτικών. ‘Τις είχαν φτιάξει παλιά’ μου λέει η αδελφή μου, ‘δεν φτιάχνουν άλλες πλέον’. Μένει να δούμε πώς θα εξελιχθούν οι εργατικές κατοικίες που δόθηκαν μέσω Εργατικής Εστίας για να ενισχυθεί το κοινωνικό προφίλ των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004. p16urban_space_webΠερπατάμε στις αυλές των κτηρίων, βλέπω πολλούς νεαρούς μαύρους, περισσότερους κίτρινους. Αργότερα, θα καταλάβω καλά ότι η Αυστραλία είναι πιο κοντά στην Ασία από ό,τι στην Ευρώπη ή τις Αμερικές.

Καθόμαστε για φαγητό σε μια οδό που αναπολεί περασμένα μεγαλεία νυχτερινής ζωής και απογευματινού καφέ. Καθόμαστε έξω, διότι το κάπνισμα είναι παντού απαγορευμένο στη Μελβούρνη. Καθόμαστε έξω σε σημείο που δεν καλύπτεται από το σκέπαστρο της αυλής, διότι το κάπνισμα απαγορεύεται σε στεγασμένους και όχι μόνο σε κλειστούς χώρους. Η αδερφή μου μού δείχνει τα τρία φορητά τασάκια που μου έχει αγοράσει, και διαλέγω ένα μακρόστενο που μπορεί να κρεμαστεί από το λαιμό, σαν χαϊμαλί ιθαγενούς που οι τουρίστες έρχονται να τον επισκεφτούν για να θαυμάσουν το ζωντανό παρελθόν της ανθρώπινης φυλής. Με αφήνει να πληρώσω μόνο τη δεύτερη μπύρα μου, και συναλλάσσομαι για πρώτη φορά με τα πιο ωραία χαρτονομίσματα που έχω δει ποτέ.

Στη συνέχεια, downtown στη Federation Square, μια ανισόπεδη πλατεία στρωμένη με πέτρες και περιτριγυρισμένη με αρτίστικες όψεις κτηρίων φτιαγμένες επί τούτου. Εδώ θα φάμε λίγο ακόμη, και μετά θα πάμε στη συναυλία των Black Arm Band. Μην αναρωτιέστε, αρχίζει στις 20:00 και θα τελειώσει στις 22:00. Γίνεται στο χλιδάτο Arts Center της πόλης, p28urban_space_webκαι δεν πέφτει καρφίτσα. Μέχρι εκείνη τη στιγμή έχω δει άπειρα πρόσωπα με σχιστά μάτια, αλλά αυτά είναι το μελλοντικό συστατικό. Στη συναυλία αναδύεται το μείγμα που ήδη έχει χωνευτεί σ’ αυτή τη χώρα: η μουσική είναι ρυθμική, φολκ και σόουλ, με ταυτόχρονη ορχήστρα εγχόρδων από πίσω και ιθαγενή όργανα τα οποία όμως τα παίζουν λευκοί, και τα οποία παράγουν ήχους και θορύβους που κάθε παθιασμένος με το industrial θα φθονούσε θανάσιμα. Είναι εντυπωσιακό, το πώς τα μουσικά όργανα μιας φυλής που δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον βιομηχανικό πολιτισμό, μουγκρίζουν όπως ο μηχανές των λευκών. Ίσως γιατί οι μηχανές μας είναι τα δικά μας ζώα, τα δικά μας θηρία. Οι φωνές πολλές, κυρίως γυναικείες, αμπορίτζιναλ και ιρλανδέζικες, ίσως μαύρες, ίσως λευκές. Το κίτρινο δεν έχει φτάσει ακόμη ως εδώ.

Μετά τη συναυλία η αδελφή μου με αφήνει μόνο. Κάθομαι για λίγο στην ίδια πλατεία, καπνίζοντας και χαζεύοντας την τεράστια γιγαντοοθόνη (όσο τεράστιο μπορεί αν είναι κάτι ήδη γιγάντιο), όπου παρελαύνουν διαφημίσεις για το Εβραϊκό φεστιβάλ κινηματογράφου, το Βουδιστικό φεστιβάλ κινηματογράφου, και η Patti Smith. Η πλατεία είναι και έδρα του ACMI. Γύρω μου μικρά κορίτσια παίζουν ποδόσφαιρο, και στο πιο hot κλαμπ της περιοχής υπάρχει μια ουρά 30 μέτρων. Όπως πάντα, απορώ με το θέαμα: στην ουρά περιμένεις για να πάρεις ένα χαρτί από το δημόσιο, ή για να σου δώσουν κάτι να φας αν είσαι άπορος –είναι δυνατόν να περιμένεις στην ουρά για να διασκεδάσεις;

Θα γυρίσω στο ξενοδοχείο με τα πόδια, αφού κάνω μια μεγάλη βόλτα πρώτα. Στον δρόμο κάποιος σκωτσέζος με τη στολή του παίζει πίπιζα και μια ομάδα χορεύει γελώντας γύρω του –τον αντίστοιχο Σκωτσέζο στα Χαυτεία τον είχε μαζέψει πριν μερικά χρόνια η αστυνομία για επαιτεία.

Ανεβαίνω την Swanston St (να σημειώνετε και το ‘st’ –υπάρχουν δρόμοι με το ίδιο όνομα μόνο που ο ένας είναι ‘street’ και ο άλλος ‘road’), όπου όλες οι φυλές του κόσμου είναι στο δρόμο, φορώντας τα καλά τους, τα αλλιώς τους, τα σεξουαλικά τους. Είναι σαββατόβραδο, ένας από τους παγκόσμιους θεσμούς του Δυτικού Πολιτισμού. Οι γυναίκες more often than not φοράνε τακουνάτες γόβες. Δεκάδες μικρομάγαζα, όλες οι κουζίνες, και μερικοί νεαροί άνδρες με μισοβγαλμένο πουκάμισο και γραβάτα. Καθώς απομακρύνομαι σιγά-σιγά από το κέντρο και πλησιάζω στο βραδινό μου καταφύγιο, βλέπω αρκετές κυρίες να περπατούν ξυπόλυτες, κρατώντας τις γόβες τους στο χέρι. Δεν σας είπα; O καιρός είναι εξαιρετικός για Μελβούρνη, πολύ μαλακός, ιδανικός για να βρίσκεσαι έξω –ακόμη και ξυπόλυτος.

-> Μελβούρνη – Ημέρα #2 26/10/2008

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: