Οι Γραφές του Αύριο

…γιατί το Σήμερα πέρασε και το Χθες δεν ήρθε ακόμη

Μελβούρνη – Ημέρα #3 27/10/2008

Ο καιρός συνεχίζει να είναι πολύ καλός: βρέχει, έστω και για μισή ώρα, κάτι σπάνιο και ιδιαίτερα πολύτιμο για τη Μελβούρνη που εισέρχεται στο καλοκαίρι με τα αποθέματα πόσιμου νερού στο 35%.

t09on_the_streets_webΠαίρνω το τρένο, που είναι ενοποιημένο υπόγειο μετρό μικρής έκτασης και υπέργειος προαστιακός ατέλειωτης έκτασης, με προορισμό 25 χιλιόμετρα μακριά από το κέντρο, όπου θα βρίσκομαι ακόμη σε συνοικία της πόλης της Μελβούρνης. ‘Προάστιο στη Μελβούρνη’ σημαίνει δρόμοι με φάρδος τουλάχιστον όσο η Σταδίου και μονώροφα-διώροφα σπίτια με κήπο δύο φορές τα τετραγωνικά του κτίσματος. Με περιμετρικά παρτέρια και γκαράζ εντός του οικοπέδου. Το συγκεκριμένο προάστιο όπου πηγαίνω (Oak Park) είναι workingclass, από κοινωνικο-οικονομικής απόψεως. Μάλιστα. Από εδώ θα ξεκινήσουμε για τη 2ήμερη εκδρομή μας προς τον Ωκεανό, νοτιοδυτικά της Μελβούρνης. Η λέξη «εκδρομή» με ενοχλεί, μάλλον δεν ταιριάζει στη δική μου πνευματική σοβαροφάνεια, οπότε ανακαλώ την Εκδρομή της Ευδοκίας για να την αποδεχτώ.

Στην αρχή του ταξιδιού κινούμαστε σε αυτοκινητόδρομο. Στη μέση του πουθενά, υπάρχει ένα κτίσμα όπου εμπορεύονται τις τέχνες των Αμπορίτζιναλς: τρίβω τα χέρια μου, ώρα για λίγη προπόνηση σε κοινωνικο-πολιτικά ερμηνευτικά σχήματα ξέρετε-τι -τσολιαδάκια και ακρόπολες για τουρίστες. Τα δικά τους τσολιαδάκια είναι σύγχρονη τέχνη ενσωματωμένη ως διακοσμητικό σε καθημερινά αντικείμενα του δυτικού πολιτισμού όπως σουβέρ, ποτήρια, επιστολόχαρτα, τραπεζομάντηλα: Για κάθε σχέδιο στα τραπεζομάντηλα υπάρχει κι ένα μικρό κείμενο όπου εξηγούνται οι συμβολισμοί των εικόνων. Σε ένα από αυτά το κείμενο τελειώνει απότομα λέγοντας ‘αυτό το σχέδιο αποτελεί μέρος του Mυστικού Νόμου των Αμπορίτζιναλς και περαιτέρω περιγραφή του πνευματικού του περιεχομένου δεν είναι επιτρεπτή’. Ρωτώ την οικοδέσποινά μου, μου το επιβεβαιώνει. Αποθηκεύω την πληροφορία για μελλοντική επεξεργασία. Αγοράζω ορισμένα αντικείμενα, πηγαίνω στο ταμείο, πληρώνω σε έναν κατάξανθο λευκό νεαρό και βγαίνω έξω για τσιγάρο. Σε λίγο οι συνταξιδιώτες μου με φωνάζουν: ‘Έλα, σε λίγο θα παίξουν didjeridu’, παραδοσιακό όργανο των Αμπορίτζιναλς, ένα χοντρό, μακρύ και κουφιωμένο από τερμίτες κλαδί δέντρου. Επιστρέφω αναμένοντας ότι για χάρη των προσοδοφόρων τουριστών θα στηθεί μια μικρή παράσταση, επί πληρωμή φυσικά, από δυο-τρεις ιθαγενείς ντυμένους με χόρτα και βαμμένους. Μπαίνοντας μέσα, βλέπω τον κατάξανθο ταμία να έχει πάρει ένα από τα didjeridu που το μαγαζί έχει προς πώληση και να φυσάει αφοσιωμένος, παράγοντας αυτούς τους βιομηχανικούς ήχους που πρωτο-άκουσα στη συναυλία των Black Arm Band. Πώς λέμε, ‘πήρε την κιθάρα του και γρατσούνισε λίγο’; Απογοητεύομαι που δεν μου επετράπη να επιβεβαιώσω τη συνήθη ανάλυση για την μολυσματική εισβολή του τουρισμού στην κουλτούρα μιας χώρας σε συνδυασμό με την καπιταλιστική απληστία, και φεύγω με το κεφάλι κάτω και το μυαλό γεμάτο ήχους.

Και μπαίνουμε στον Great Ocean Road. Τον Μεγάλο Δρόμο για τον Ωκεανό. Όσοι έχουν ταξιδέψει ανά την Ελλάδα με αυτοκίνητο, θα νιώσουν μεγάλη οικειότητα: πρόκειται για ένα στενό φιδογυριστό μαύρο σκουλήκι με μία λωρίδα ανά κατεύθυνση, πότε κολλημένο μεταξύ βουνού και γκρεμού, πότε μερικές δεκάδες μέτρα από την ακτή. Αρχίζω να παρατηρώ τη φύση γύρω μου, όχι ακόμη τον Ωκεανό, προσπαθώντας να καταλάβω γιατί μου αρέσει περισσότερο απ’ ό,τι το ελληνικό τοπίο. Είναι απλώς η γοητεία του ξένου, του διαφορετικού, αυτού που δεν έχουν συνηθίσει τα μάτια μου; Όχι. Αυτή η φύση όντως μου αρέσει περισσότερο: είναι πιο έντονη, πιο πυκνή, πιο μεγάλη. Σου λέει με πιο ξεκάθαρο τρόπο ‘κόφτε τις αηδίες μαζί μου, αλλιώς θα σας κόψω τον κώλο’. Αν και δεν είμαι φυσιολάτρης ούτε τρελαίνομαι με το ζωικό βασίλειο, g08great_otway_park_webδεν θα ξεχάσω εύκολα την εικόνα ενός ακριβοθώρητου (άγριου) κοάλα κρεμασμένου από ένα κλαδί στη μέση ενός παράδρομου στον οποίο περπατούμε για ξεμούδιασμα, να μας κοιτά και μετά να αρχίζει να μας χαιρετά ξέφρενα κουνώντας το ένα του χέρι (ή πόδι, όπως το πάρει κανείς).

Μερικά wallabies αργότερα (ξαδερφάκια των γνωστών μας καγκουρό), και κάτι πουλιά με έντονο κοκκινο-πράσινο φτέρωμα που κάνουν παρέα με πάπιες και τους αρέσει να κάθονται πάνω στους ανθρώπους, (όλα αυτά, επαναλαμβάνω, χύμα στο χώμα και όχι σε κάποιο ζωολογικό κήπο), αλλά και h05erskine_falls_webκάτι καταρράκτες απαθανατισμένους από τον Ρ. Κίπλινγκ , συν κάτι φάρους και γυμνοπόδαρες βόλτες σε αμμουδιές, φτάνουμε στο Apollo Bay, μια παραθαλάσσια κωμόπολη-παραθεριστικό θέρετρο 150 χλμ από την Μελβούρνη. Είναι αργά το απόγευμα, ήτοι έχουμε ήδη καθυστερήσει για το βραδινό μας γεύμα κατά τις τοπικές συνήθειες. Τρώω fishnchips, όπου το fish είναι καρχαρίας, πίνω ένα μπουκάλι αυστραλέζικο κόκκινο κρασί (ok, τα ελληνικά είναι καλύτερα), και επιστρέφω με τους συνταξιδιώτες μου στο οικογενειακό δωμάτιο που έχουμε νοικιάσει για το βράδυ. Πολιτισμική κορύφωση της βραδιάς, ένα τηλεκοντρόλ πάνω στο οποίο δεν υπάρχει κανένα απολύτως σύμβολο ή γράμμα ή σχήμα –μόνο στρογγυλά κουμπιά με χρώματα. Η χρωματολογία του τηλεκοντρόλ ηγείται της παγκοσμιοποίησης. Το εργαλείο δουλεύει, και πατάμε τα σωστά κουμπιά, τις περισσότερες φορές.i03apollo_bay_web

-> Mελβούρνη – Ημέρα #4 28/10/2008

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: