Οι Γραφές του Αύριο

…γιατί το Σήμερα πέρασε και το Χθες δεν ήρθε ακόμη

Μελβούρνη – Ημέρα #5 29/10/2008

Σήμερα είναι μέρα για λίγη επίσημη κουλτούρα. Καταβροχθίζω το πρωινό που παίρνω πάντα όταν διαβιώ σε ξενοδοχεία (το οποίο περιλαμβάνει πάντα αυγά με μπέικον τα οποία ποτέ δεν τρώω σπίτι μου για πρωινό), και επιστρέφω στο δωμάτιό μου για τσιγάρο και μελέτη. Το κεντρικό μουσείο της Μελβούρνης απέχει δέκα λεπτά από το ξενοδοχείο μου. Ο καιρός είναι εξαιρετικά καλός: κανένα σύννεφο, καταγάλανος ουρανός, λαμπερός ήλιος όχι ιδιαίτερα καυτός, ελαφρύς αέρας για δροσιά. Κάτι μου θυμίζει, όντως. q02two_flags_webΠερπατώ χαρωπά προς το μουσείο, το οποίο βρίσκεται στην ίδια τεράστια πλατεία με το Royal Exhibition Building, ήτοι το παλαιό κοινοβούλιο της Αυστραλίας, και ανήκον πλέον στη Παγκόσμια Κληρονομιά της UNESCO. Εντυπωσιακό κτήριο, βασιλικό… μόνο που κάτι περίεργο συμβαίνει: βλέπω δύο σημαίες να κυματίζουν. Εντάξει, όχι στο ίδιο ύψος, αλλά λίαν ορατές και οι δύο. Η μία είναι της Αυστραλίας. Η άλλη; Η άλλη είναι των Αμπορίτζιναλς. What the fuck? Αποθηκεύω την πληροφορία για μελλοντική επεξεργασία, και κατευθύνομαι προς το μουσείο όπου αρχίζω τα παιδιάστικα. Στα υπόγεια στεγάζεται κινηματογράφος IMAX-3D και προγραμματίζω να δω το «Fly me to the Moon», κινούμενο σχέδιο για τις τρεις μύγες που πήγαν στο φεγγάρι μαζί με τους ανθρώπους (από τα καλύτερα κρυμμένα μυστικά της NASA), και ίσως τον τελευταίο Batman με τέσσερεις σεκάνς σε ΙΜΑΧ-3D… με τραβώ από το μανίκι: είπαμε, σήμερα έχει επίσημη κουλτούρα, όχι υποκουλτούρες που παράγονται από την Κοινωνία –ε, Οικονομία του Θεάματος. Αναστενάζω, φοράω σοβαρό ύφος και ανεβαίνω με βαριά καρδιά τα σκαλιά του μουσείου. Άντε να δούμε κανένα κόκαλο, τίποτε έντομα, κάποιο τεχνολογικό επίτευγμα από την εποχή του προπάππου μου, ξέρετε τώρα. Κοιτώ τον κατάλογο με τις εκθέσεις του μουσείου και βλέπω μία που αφορά τους Αμπορίτζιναλς. Θυμάμαι κάτι που μου είχε πει η γυναίκα μου από την δική της επίσκεψη στην Washington DC, για τα ομοιώματα μαύρων και ινδιάνων που είχαν στο μουσείο φυσικής ιστορίας, και ετοιμάζομαι για μία ακόμη καυστική ανάλυση, αυτή τη φορά αναφορικά με την αποικιοκρατική λαίλαπα της λευκής φυλής.

Μπαίνω στην αίθουσα και το πρώτο πράγμα που βλέπω είναι μια νεκροφόρα. Μια πραγματική νεκροφόρα, που κάποτε κυκλοφορούσε στους δρόμους. Διαβάζω το κείμενο: για τους Αμπορίτζιναλς, είναι πολύ σημαντικό να θάβονται στον τόπο καταγωγής τους. Η νεκροφόρα αυτή είχε αγορασθεί από μια ιθαγενή οργάνωση αλληλεγγύης, και γυρνούσε την Αυστραλία μεταφέροντας νεκρούς στον τόπο καταγωγής τους. Ήτοι, κάποιος τους είχε εκδιώξει από εκεί, αφού οι ίδιοι οι Αμπορίτζιναλς δεν είναι νομάδες (άλλωστε, μιλάμε για έναν πολιτισμό 40.000 ετών, κάποια παλιά στιγμή οι δομές τους καταστάλαξαν). Κάπως περίεργα αρχίσαμε. q06two_flags_webΣυνεχίζω: βλέπω το ομοίωμα ενός πολύ γνωστού άγγλου ανθρωπολόγου και συλλέκτη αντικειμένων από τον πολιτισμό των Αμπορίτζιναλς (τέλη 19ου– αρχές 20ου αι). Εδώ είμαστε: πλησιάζω τη βιτρίνα μέσα στην οποία είναι κλεισμένος ο ανθρωπολόγος μαζί με ορισμένα από τα αντικείμενα που είχε συλλέξει και παραδώσει στο μουσείο, και πάνω στο γυαλί βλέπω με μεγάλα τυπωμένα γράμματα μια δήλωση ιθαγενούς οργάνωσης ότι «αρνούμαστε να κλειστούμε σε μια γυάλα σαν αξιοπερίεργο, και να αφήσουμε άλλους να αφηγηθούν την ιστορία μας». Ο ίδιος ο ανθρωπολόγος είναι κλεισμένος πλέον στη γυάλα, και η συνειδητή ειρωνεία είναι προφανής. Διαβάζω ότι το μουσείο έχει αρχίσει και επιστρέφει αντικείμενα στις φυλές των Αμπορίτζιναλς. Διαβάζω ότι σ’ αυτή τη γη υπάρχουν «Δύο Νόμοι», των Λευκών και των Ιθαγενών. Διαβάζω, με μεγάλα γράμματα που προβάλλονται σε μια μεγάλη οθόνη, αποσπάσματα αφηγήσεων από τον 19ο αι. του «Προστάτη των Ιθαγενών» (αξιωματούχος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας) για τους καθημερινούς, ανοργάνωτους φόνους των Αμπορίτζιναλς από τους αποίκους, τίποτε το μαζικό, το εντυπωσιακό, το δραματικό, απλώς για πρωινό, αντί για αυγά με μπέικον είχαμε έναν ιθαγενή, διαβάζω για το πώς οι άποικοι παρακαλούσαν να στείλει η μητέρα Αγγλία κατάδικους, θεωρώντας ότι οι τελευταίοι, όντας κατάδικοι, δεν θα είχαν ηθικούς φραγμούς και θα έσφαζαν πιο εύκολα τους Ιθαγενείς. Ένα γλυπτό δείχνει ένστολους να σέρνουν μικρά παιδιά, και διαβάζω για το παιδομάζωμα που γινόταν μέχρι και την δεκαετία του ’60… ok, από αγριότητες σκίσαμε κι εδώ, αλλά να τις διαβάζουμε κιόλας φάτσα-μόστρα στο κεντρικό μουσείο της Μελβούρνης; What the fuck?

Βγαίνω άρον-άρον από την αίθουσα, πηγαίνω στο Virtual Room για λίγη διαδραστική τρισδιάστατη ψηφιακή προβολή όπου το τρένο των Αδερφών Λυμιέρ περνά κυριολεκτικά δίπλα από το αυτί μου, πηγαίνω να δω τον CSIRAC, τον 4ο κομπιούτερ που κατασκευάστηκε ποτέ (1949) και τον μόνο άθικτο από την πρώτη γενιά υπολογιστών (τεχνολογικό επίτευγμα από την εποχή του προπάππου μου), έναν σκελετό γαλάζιας φάλαινας-πυγμαίου 18 μέτρων (κάτι κόκαλα), υπερμεγέθεις κατασκευές αραχνών μοναδικών στην Αυστραλία (τίποτε έντομα), τα συνήθη μουσειακά μήπως και ρημπουτάρω… τα προηγούμενα, όχι και τόσο συνήθη μουσειακά, αποθηκεύονται για μελλοντική επεξεργασία.

Παίρνω το τρένο, διαβάζοντας σαν βέρος ντόπιος την τοπική free press εφημερίδα, και οδεύω προς προάστιο για τη συλλογική αναπόληση του 2ήμερου ταξιδιού στον Ωκεανό, την οποία ήδη έχετε διαβάσει. Το βράδυ επιστρέφοντας πέφτω πάνω σε μουσικό περιοδικό όπου μαθαίνω ότι κάπου στη Μελβούρνη το Σάββατο 1/11 έχει συναυλία με «Ήρωες του Χθες – 80’ς & 90’ς». Ήρωας δεν ήμουν ποτέ και το δικό μου Χθες δεν έχει έρθει ακόμη: αποθηκεύεται, καθώς περνά το Σήμερα, για μελλοντική επεξεργασία. Οπότε μάλλον θα παραστώ.

-> Μελβούρνη – Ημέρα #6 30/10/2008

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: