Οι Γραφές του Αύριο

…γιατί το Σήμερα πέρασε και το Χθες δεν ήρθε ακόμη

Μελβούρνη – Ημέρα #7 31/10/2008

Σήμερα περπατώ στους δρόμους της πόλης. Αρχικά: η Μελβούρνη είναι ένα εξαιρετικό μέρος για να συνειδητοποιήσεις πόσο διαφορετικοί είναι μεταξύ τους οι άνθρωποι της κίτρινης φυλής. Κάποτε, το -πολύ έντονο- χαρακτηριστικό των σχιστών ματιών δημιουργούσε μια αίσθηση αδιαφανούς ομοιότητας στα βλέμματα τρίτων. Καμία σχέση. Η Αυστραλία πουλά μαζικά εκπαιδευτικές υπηρεσίες στους λαούς της Ασίας και όλες οι φυλές φαίνεται να έχουν συρρεύσει στη Μελβούρνη.

Ακολούθως: ο γυναικείος πληθυσμός δείχνει σαφώς πολυπληθέστερος του ανδρικού. Μαγική εικόνα; Διότι, η επίσημη στατιστική του 2006 λέει ότι οι γυναίκες της Μελβούρνης ήταν το 51% του πληθυσμού της πόλης, ήτοι μόλις 70.000 περισσότερες από τους άνδρες, σε ένα πληθυσμό 3,5 εκατομμυρίων. Η εξήγηση είναι διττή: πρέπει κανείς να δει την κατανομή του πληθυσμού μεταξύ –ευρύτερου-κέντρου και προαστίων. Ενδεικτικό στοιχείο, τηλεοπτικό reality όπου ζευγαρώνουν γυναίκες της πόλης με άντρες των προαστίων της πόλης (όπου υπερτερεί ο ανδρικός πληθυσμός). Επιπλέον, στους πολυπληθείς φοιτητές Ασιάτες, το θηλυκό φύλο κυριαρχεί απόλυτα –κάτι που ίσως έχει να κάνει με τις προοπτικές που αντιμετωπίζουν αυτές οι γυναίκες στις χώρες τους.

Τρίτον: κάτι λείπει από την πόλη και δεν μπορώ να προσδιορίσω τι. Με βασανίζει για αρκετή ώρα, μέχρι που το βλέπω μπροστά μου: ένα υποκατάστημα τραπέζης. Ναι, αλλά είναι ένα εδώ και ένα πολύ παραπέρα, όχι ένα σε κάθε γωνία και δυο-τρία ενδιάμεσα για ποικιλία, όπως είναι πλέον η κατάσταση στην Αθήνα.

Τέταρτον, σήμερα διασκεδάζω με το τραμ, ανεβαίνοντας και κατεβαίνοντας συνέχεια. Με το μετρό, μπορείς να κινηθείς πιο γρήγορα, είναι αλήθεια. Αλλά είμαστε ζώα της ευκολίας, και το ανεβοκατέβασμα στα βάθη της γης φαντάζει βαρύ μπροστά στο διασκεδαστικό jumpin jumpout του τραμ. Οι στάσεις είναι αριθμημένες, στις πινακίδες και στους χάρτες, οπότε η έλλειψη εξοικείωσης με την πόλη και το ποιος δρόμος διασταυρώνεται με ποιον δεν έχει καμία σημασία: η αριθμητική και η αριθμοδοσία θριαμβεύουν και πάλι.

Πέμπτον, εκτός από Roads και Streets, υπάρχουν και τα Lanes και Little Streets –με το ίδιο όνομα δρόμων. Στην προφορική επικοινωνία λοιπόν πρέπει να προσέχεις τι ακούς, όταν σου δίνουν οδηγίες κίνησης στην πόλη.

t02on_the_streets_degraves_st_web1Πηγαίνω στην Degraves St, μακρόστενο σοκάκι γεμάτο γεμάτα τραπέζια και ένα συνεχές ρεύμα ανθρώπων. Ζηλεύω τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές και τα καταγραφικά μηχανήματα: καταγράφουν ό,τι μπορούν στα πλαίσια των προδιαγραφών τους και στο έχουν έτοιμο για αναπαραγωγή. Ενώ το ανθρώπινο μυαλό καταγράφει με ασύλληπτες ταχύτητες πρόσωπα, κινήσεις, ενδυμασίες, εκφράσεις, με τρόπους που ούτε καταλαβαίνω, ούτε συνειδητοποιώ, πληροφορίες που δεν γνωρίζω αν και πότε θα ανασυρθούν στο επίπεδο του συνειδητού, και με ποιο ερέθισμα. Πληροφορίες που δεν γνωρίζω καν ποιες είναι, ούτε και σε τι συμπεράσματα θα με οδηγήσουν. Η «πολυπολιτισμικότητα» έχει εδώ την τιμητική της, όπως και στην Federation Sq όπου εκατοντάδες μέλη του νεαρόκοσμου και όχι μόνο κάθονται στα πλατύσκαλα της s06federation_sq_web2πλατείας, καπνίζοντας, μιλώντας μεταξύ τους και στα κινητά τους, παρατηρώντας τις μαζορέτες που χορεύουν: αυτό, τουλάχιστον, είναι ένα έθιμο καθαρά αμερικάνικης καταγωγής, όπως και το Halloween, το οποίο πάντως δεν φαίνεται να ενδιαφέρει ιδιαίτερα τους Μελβούρνιους. Άλλωστε αυτοί ουδέποτε επαναστάτησαν κατά της Βρετανικής Αυτοκρατορίας. Βρίσκω βιβλιοπωλείο με εκατοντάδες (κυριολεκτικά) μέτρα ράφια με βιβλία Επιστημονικής Φαντασίας και Φανταστικού και παθαίνω ασυγκρατήτιδα. Ψωνίζω κρασιά και λουλούδια για το αυριανό γεγονός και επιστρέφω στο ξενοδοχείο, όπου αφού κοιμηθώ βγαίνω για βραδινό (στις 19:00, θυμίζω).

Αυτή τη φορά το εστιατόριο είναι Ταϋλανδέζικο. Όπως και πολλά άλλα ανεξαρτήτως κουζίνας εφαρμόζει το έθιμο “B.Y.Obring your own”. Ήτοι, παρ’ όλο που το κατάστημα διαθέτει κρασιά, μπορείτε να «φέρετε το δικό σας». Από την εποχή που υπήρχαν πολλά φαγάδικα που δεν είχαν άδεια πώλησης οινοπνευματωδών, το σύστημα έχει παραμείνει ως κράχτης πελατών. Και ΔΕΝ σε στραβοκοιτάζουν αν όντως έρθεις με το μπουκάλι σου. Αφορά μόνο κρασιά, όχι μπύρες ή άλλα οινοπνευματώδη. Ακολούθως ένα γρήγορο ποτό στη Johnston (Street) και, ναι, επιστροφή στο ξενοδοχείο. Στις 22:30; Oh yes, διότι το άλλο πράγμα που μου λείπει σε αυτή την πόλη είναι η νυχτερινή έξοδος: όταν ο καιρός δεν είναι φιλικός, δεν μπορείς να κάτσεις έξω. Αν δεν μπορείς να κάτσεις έξω, πρέπει να κάτσεις μέσα. Αν κάτσεις μέσα, δεν μπορείς να καπνίσεις. Τι σόι νυχτερινή έξοδος w14the_greek_connection_webείναι αυτή;… Έλα όμως που είναι, αν κρίνω από τις γεμάτες παμπ και τα μπαρ που βλέπω στο δρόμο της μοναχικής επιστροφής αυτή την Παρασκευή το βράδυ. Ξέρω, ξέρω: όσο απολαυστικό είναι το να καπνίζεις, άλλο τόσο απολαυστικό είναι και το να μην καπνίζεις. Εγώ καπνίζω. Εξαιρετικό φινάλε της ημέρας, πινακίδα που γράφει: «Greek RestaurantPireaus Blues». Αυτή η ανορθόγραφη πολυπολιτισμικότητα είναι το καλύτερο χωνευτικό για το βράδυ. Πολιτικά ορθή και μουράτη, μεταμοντέρνα επαναδιατύπωση: αυτή η νέα πολυπολιτισμική ορθογραφία. Α, είμαι σε φόρμα.

-> Μελβούρνη – Ημέρα #8 1/11/2008

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: